Jest sekulantem przystosowanym do wegetacji w warunkach ograniczonej ilości wody. Aloes w starożytności i w czasach późniejszych był używany do leczenia ran, wyrobu farb, balsamowania zwłok, oraz głównie jako lek silnie przeczyszczający. Arabowie przywozili aloes w formie stężonego soku, zwanego alona. Wytwarzana ona była z liści aloesu miażdżonych łącznie ze skórą i miała działanie silnie przeczyszczające. Skutek ten powoduje aloina, żółta ciecz znajdująca się w kanalikach skóry liści. Skóra aloesu zawiera również repelenty, substancje odstraszające owady co było wykorzystywane w Indiach do wytwarzania preparatów przeciw pchłom. W Afryce Pigmeje używali podczas polowań soku aloesowego w celu neutralizacji zapachu potu.